Bir Fincanın İkinci Hayatı

Bir Fincanın İkinci Hayatı

Bu sabah kahve fincanını vazoya dönüştürdüm.

Bahçede, ceviz ağacının altında otururken mermer masanın üzerine bir ayna yerleştirdim. Çevreden topladığım yabani çiçekleri Credo Koleksiyonu’nun Idea fincanına koydum.

Ortaya çıkan görüntü planlanmış bir kompozisyondan çok, anlık bir keşif gibiydi.

Ayna gökyüzünü, yaprakları ve çiçekleri aynı yüzeyde buluşturuyor; fincan ise kendi yansımasıyla çoğalıyordu. Hafif poyraz çiçekleri hareket ettirdikçe görüntü de değişiyor, her saniye yeni bir kompozisyon oluşuyordu.

Bu deneyim bana tasarımın yalnızca nesne üretmek olmadığını yeniden hatırlattı.

Tasarım bazen bir ürün geliştirme sürecidir.

Bazen de gündelik hayatın içinde ortaya çıkan küçük anları fark etme becerisi.

Bir objeyi tasarlandığı kullanımın dışına çıkarmak, ona yeni bir anlam vermektir.

Fincanı vazoya dönüştürmekten çok, onunla yeni bir ilişki kurmaktır.

Belki de tasarımın özü budur:

Nesneler, mekânlar, ışık, ses ve insan arasında yeni bağlar kurabilmek.

Bu sabah bana eşlik edenler; kuş sesleri, Kuzey Ege’nin poyrazı ve birkaç yabani çiçekti.

Geriye ise şu soru kaldı:

Bir objenin gerçek potansiyelini, ona yeni bir görev verdiğimizde mi keşfediyoruz?