Zümrüt Yeşili Olmayan Zümrüt Taş

CROWN yüzük tasarımını ilk olarak kendim için yaptığımı itiraf ederek başlamak istiyorum. Klasik tektaş yüzüklerin anlamını yıllar içinde öğrendikçe aslında pek sevmediğimi fark ettim. Kendime nedenini sorduğumda, acaba çoğunluğun dışında bir duruş sergileme arzusu muydu? Yoksa her evli kadının taktığı o parlak pırlantanın altında yatan statü sembolü ve bir başkası tarafından alınmış olma hali mi? Bilmiyorum. Ama içime sinmedi.

Öte yandan mücevher takmayı severim. Fakat tasarlamak ve üretmek, takmaktan daha çok ilgimi çeker. Beyaz pırlantayı sevmediğim için tam zıttı olan siyah bir pırlanta taşı geçmişti elime. İki karat büyüklüğündeydi. "Kendime bu taşla bir yüzük yapacağım," diyerek CROWN koleksiyonu böyle başladı.

Farklı renkli taşlar ve şampanya renk pırlantalarla yüzükler ve küpeler tasarladım. Sonra bir gün tasarımcı dostum ve arkadaşım Sibel aradı. Elinde tek taş bir zümrüt olduğunu söyledi. Hikayesini ilk duyduğumda çok etkilendim. Böyle özel bir taşa CROWN yüzük yapmak beni çok heyecanlandırdı. Özellikle bu koleksiyon için yaptığım ilk ısmarlama tasarımın sevdiğim bir arkadaşıma ait olması anlamını daha da özel kıldı. Üstelik bu yüzük, köydeki atölyemde yaptığım ilk mücevher işi oldu. Çok teşekkür ederim Sibel’cim.

Ve şimdi, "zümrüt yeşili olmayan" bu zümrüt taşın hikayesini senin ağzından dinleyelim:

**"Yıl 1974 ya da 75 olmalı. Avustralya kıtasında, Canberra’dayız. Babam elçilikte ataşe, ben ise ilkokuldayım. Annem, başta opal olmak üzere değerli ve yarı değerli taşlara ilgi duymaya başladı.

Nasıl gelişti tam hatırlamıyorum ama birkaç kez yakındaki bir nehir yatağında altın ve değerli taş aramaya gittik. Profesyonel arayıcılar ellerinde boy boy elekler, tavalarla nehir suyunu süzerek taş ve altın topluyorlardı. Annem de mutfaktan kaptığı süzgeç ve kevgirlerle işe girişti. Ben de yanında, büyük bir heyecanla eşlik ettim.

Kaçıncı gidişimizdi hatırlamıyorum ama bir seferinde oldukça büyük bir taş bulduk. Ham haliyle, şu an yüzükte gördüğünüz taşın 2-3 katı büyüklüğündeydi. Taşı çevredekilere gösterdiğimizi, ışığa tuttuklarını hatırlıyorum. O bulanık, koyu yosun yeşili taşın bir zümrüt olduğunu söylediler ama ticari bir değerinin olmadığını da eklediler. Belki de daha önce biri bulup sonra değersiz bularak tekrar nehre atmıştı... Kim bilir?

Ama annemi ve beni çok mutlu etmişti. Onca aramanın sonunda bir şey bulmuş olmak heyecan vericiydi. Şimdi fark ediyorum ki, ticari değerinden çok, annemle birlikte bir şey aramış ve sonunda bizi cezbeden bir taş bulmuş olmak, esas mutluluğumuzun kaynağıymış.

Taş, bulduğumuzdan yaklaşık beş yıl sonra, Malezya’nın başkenti Kuala Lumpur’da kesildi ve işlenerek bugünkü halini aldı: tam beş karatlık bir taş. O zamandan beri önce annemin, sonra da benim çekmecemde yıllarca bekledi.

Senin CROWN yüzük tasarımını gördüğümde ilk aklıma gelen, bu büyük tek taştı. Ve annemle birlikte bulduğumuz, ‘zümrüt yeşili olmayan’ zümrütümüz, sonunda yuvasını bulmuş oldu. Tam elli yıl sonra…”**

Muhteşem bir hikâye Sibel’ciğim. Öncelikle, dünyanın öbür ucunda bulunmuş bir taşın buralara kadar gelmesi ve yıllar sonra senin üzerinde taşıdığın bir mücevhere dönüşmesinin hikâyesinin bir parçası olmaktan çok memnunum.

Keyifle, güzel günlerde kullanman dileğiyle.
Özlem 

** Sibel Kutlusoy